Ὁ Κεριγιᾶς ἀσῆ Πινιατιάντων ὁ σχωρεμένον, λαφρὸν νὰ ἔν’ ἡ νύχτα τ’, τὴ δουλείαν βαρέα ’κ̌ι’ ἐγάπανεν. Επέγνεν σὴ Ρουσσίαν, ἔστεκεν δύο τρία μῆνας καὶ τὸ μοθόπωρον ἐκλώσκουτον καὶ ἔρχουτον σὴ Σαντᾶ.
’Απάν σὴν Χαβίαναν, έναν χρόνον πολλά όσπίτια κ̌’ εἶχαν κόκκινα όβά τὴ Λαμπρήν. Αἰτία ἔτον ἕνας ἀλεπός· ἐκατίβαινεν τὴν νύχταν ἀς ὀρμάν, ἔμπαινεν ἀπὲς σὰ πόνι͜α καὶ σὰ μαντρία κ’ ἐφούρκιζεν τὰ κοσάρας.
Μεταξύ των άγνωστων ηρώων, οι οποίοι τίμησαν το ελληνικό όνομα στο εξωτερικό με πράξεις άφθαστου ηρωισμού και περιφρόνησης του θανάτου στα πεδία των μαχών, υπήρξε και ο Γεώργιος Παμπούκας.
Ο Άνθιμος (κατά κόσμον Αλέξανδρος) γεννήθηκε το 1879 στο χωριουδάκι Καράκαγια της Αργυρουπόλεως. Οι γονείς του Παπαϊάκωβος (Αντώνιος) και Παρθένα (Ρωξάνη) κατάγονταν από την πατριαρχική οικογένεια Παπαδοπούλου (Κεσίσογλη) της ενορίας Μονοβάντων της κοινότητας Σταυρί.
Μετά την αλλαγή του ρωσικού καθεστώτος, την ανάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους και τον τερματισμό του πολέμου από αυτούς, στα Σούρμενα έληξε η ρωσική κατοχή στα μέσα Ιανουαρίου του 1918.
Το «Καλήν Εσπέραν» στην Σαμψούντα του δημοδιδασκάλου κ. Χρ. Ι. Αντωνιάδου