Αυθεντική αμφίεσις Τζιορμπατζή προύχοντος του εσωτερικού του Πόντου. Σπανίως έφερον την περιβολήν αυτήν και οι κάτοικοι των πόλεων, και τούτο μέχρι του 1880 περίπου.
Πόσον αγαπούμε εμείς οι γεροντάδες την Πατρίδαν έμουν κι’ αροθυμούμε το χωρίον τό εγεννέθαμε κι’ ενεπλάσταμε! ’Κι θέλομε κανείς γιατ’ εκείνο να έβραχτ’ γλώσσαν κι’ έθαρουμε πως άμον εκείνο έμορφον κι’ αγαπέσημον μέρος άλλο σον κόσμον ‘κ̌’ έν’. Και αν κανείς λέει κι έναν μασχαρίαν, περάζ’-μασε.
Μπόρα ήταν και πέρασε! κόπασε η βροχή τα ζώα μπήκαν ξανά στη μεγάλη τους φάλαγγα. Είχε αρχίσει ξανά η πορεία. Τα σύννεφα σκορπούσαν εδώ κι’ εκεί και ο ήλιος στέγνωνε τα μουσκεμένα ρούχα. Ξανά τραγουδάκια, ξανά χαρές και ξανά ψυχαγωγία!
Αφιερωμένο στον αγαπητό φίλο και εξαίρετο πατριώτη μου ΓΕΩΡΠΕΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ, στο Τσικάγο U.S.A.
Στο τεύχος 125–126 (1960) της «Ποντιακής Εστίας», σελ. 5739–5741 δημοσιεύτηκε σημείωμά μας, για μια εκδήλωση του «Ποντιακού Καλλιτεχνικού Οργανισμού» με ποντιακούς λαϊκούς χορούς, τραγούδια κλπ.
Συνέχεια από την προηγούμενη δημοσίευση . . .